Hier worden elke dag ontelbare foto's genomen. Horden toeristen bezoeken jaar in, jaar uit, deze enclave waar indertijd alleenstaande vrouwen veilig en beschermd konden wonen in Brugge, zonder lastig te worden gevallen door de andere sekse. Zeker in het voorjaar als de krokussen de lente aankondigen is er aan fotografen geen tekort. En dat is altijd een boeiend onderwerp voor mij.
Mijn blog: de kroniek van ingevulde verloren tijd. Het bewijs dat bezig zijn niet noodzakelijk nuttig moet zijn. Als het maar plezant blijft. Af en toe eens wat fotootjes showen, wat onzin uitkramen, en ook wat provoceren, allemaal de expressie van mijn chaotische fantasie. Of zou het toch een therapie zijn tegen dementie?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
De lente nadert, het is tijd om de donkere bladzijden om te draaien en te denken aan lichtere zaken. Zoals de bronzen naakten van Irenee Du...
-
D e tijd vliegt over ons heen en laat slechts een vluchtige schaduw achter. Het besef dat alles wat wij beleven evalueert tot een herinner...
-
Lang geleden, ben ik als vijftienjarige in 1957 of 1958 in de Blankenbergse cinema Colisé gaan kijken naar de film "Et Dieu créa la ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten