Zouden het de donkere dagen zijn? Of gewoon een winterdipje? Ik geef toe dat ik altijd wel van blues gehouden heb, maar toen ik onlangs Ray Charles weer hoorde, kwam het blues gevoel plots hevig terug. De playlists met Aretha Franklin, Nina Simone, Dinah Washington en al die anderen zijn een bron van ontroering als ik ze afspeel. Een van de meesterwerken waar ik intens kan van genieten is het fenomenale Summertime van Ella Fitzgerald samen met Louis Armstrong. De song "Georgia on my mind" van de grote Ray Charles is ook zo een monument. Uniek, dat is echte blues, de heimwee naar Georgia waar Ray Charles geboren is druipt er van af. Ruw sentiment. Boxjes open en laat je ontroeren. https://www.youtube.com/watch?v=-DFhuE_XeT8
Mijn blog: de kroniek van ingevulde verloren tijd. Het bewijs dat bezig zijn niet noodzakelijk nuttig moet zijn. Als het maar plezant blijft. Af en toe eens wat fotootjes showen, wat onzin uitkramen, en ook wat provoceren, allemaal de expressie van mijn chaotische fantasie. Of zou het toch een therapie zijn tegen dementie?
donderdag 5 december 2019
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
waar de meeuwen schreeuwen
het lijkt nog niet zo lang geleden dat Jo Vally hier in Blankenberge dit oud liedje zong, maar toch is het al 20 of30 jaar geleden dat híj h...

-
D e tijd vliegt over ons heen en laat slechts een vluchtige schaduw achter. Het besef dat alles wat wij beleven evalueert tot een herinner...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten