Ik herinner mij nog goed die Italiaanse film Malena van circa twintig jaar geleden. De jongen en de ontdekking van het hunkeren en het verlangen naar het fenomeen "vrouw ", in casu de verrukkelijke Monica Belucci onderstreept door de filmmuziek van de geniale componist Ennio Morricone. Ik geef toe dat ik een cinefiel ben. Een visueel verhaal met beeld en geluid , is een genot. De filmtaal heb ik van jongsaf aan geleerd heb door elke week de zondag naar de cinema te gaan let mijn grootmoeder. Dat laat sporen na.
Mijn blog: de kroniek van ingevulde verloren tijd. Het bewijs dat bezig zijn niet noodzakelijk nuttig moet zijn. Als het maar plezant blijft. Af en toe eens wat fotootjes showen, wat onzin uitkramen, en ook wat provoceren, allemaal de expressie van mijn chaotische fantasie. Of zou het toch een therapie zijn tegen dementie?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
cadeau
Ouder worden is het mooiste geschenk dat het leven mij kan geven, Ik ben echt blij dat ik leef, het kon makkelijk "game over" gewe...
-
D e tijd vliegt over ons heen en laat slechts een vluchtige schaduw achter. Het besef dat alles wat wij beleven evalueert tot een herinner...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten